Jak i Czym Ciąć Panele Winylowe – Poradnik 2025

Rozkładając na stole te lśniące, nowe panele, które mają odmienić oblicze naszego wnętrza, nie sposób nie zastanowić się nad kluczowym, choć pozornie prozaicznym, zadaniem: jak ciąć panele winylowe? Choć materiał ten słynie z wytrzymałości i wodoodporności, jego precyzyjne dopasowanie wymaga odpowiednich technik. W skrócie, najskuteczniejsze metody cięcia paneli winylowych obejmują użycie noża technicznego do prostych cięć, wyrzynarki do kształtów nieregularnych oraz pilarki tarczowej dla maksymalnej precyzji prostych cięć.

• Cięcie paneli winylowych nożem technicznym
• Cięcie paneli winylowych wyrzynarką
• Cięcie paneli winylowych pilarką tarczową
• Narzędzia, których należy unikać przy cięciu paneli winylowych

Cięcie paneli winylowych nożem technicznym

Rozważmy najprostszą, najbardziej klasyczną metodę, którą nasi ojcowie i dziadkowie stosowali do cięcia wykładzin, a która z powodzeniem przenosi się na panele winylowe – użycie noża technicznego. To narzędzie, wydawać by się mogło, proste jak drut, kryje w sobie potencjał do zaskakująco precyzyjnych cięć, o ile tylko posiadamy odpowiednią technikę i cierpliwość. Nóż techniczny to faktycznie podstawowe narzędzia pracy w wielu scenariuszach, nie tylko przy podłogach, ale i przy licznych czynnościach monterskich, domowych, remontowych i serwisowych. Pytanie, czym ciąć panele, jeśli nie chcemy ponosić dużych wydatków lub zmagamy się z ograniczoną przestrzenią do przechowywania narzędzi, często sprowadza nas właśnie do tego skromnego pomocnika. Nóż techniczny jest w takich sytuacjach idealnym wyborem.

Idea cięcia paneli winylowych nożem technicznym opiera się na technice nacinania i łamania. Nie próbujemy przeciąć całego panelu na raz – to byłaby syzyfowa praca, frustrująca i dająca mizerny efekt. Kluczem jest wielokrotne, zdecydowane nacięcie warstwy wierzchniej i rdzenia panelu, a następnie złamanie materiału wzdłuż wykonanego nacięcia. Do tej pracy potrzebujemy noża z łamanym ostrzem lub solidnego noża trapezowego, który stabilnie trzyma wymienne ostrza techniczne. Koszt samego noża może wynosić od kilkunastu do kilkudziesięciu złotych, zaś pakiet stu wymiennych ostrzy to zazwyczaj wydatek rzędu kilkudziesięciu złotych – inwestycja minimalna w porównaniu do narzędzi elektrycznych.

Ważnym elementem tej metody jest ostre jak brzytwa ostrze. Tępe ostrze nie tnie, ono rwie i niszczy materiał, dając poszarpany, nieestetyczny brzeg. Dlatego przy zakupie paneli warto zaopatrzyć się w solidny zapas ostrzy. Z doświadczenia wiem, że nawet przy cięciu niezbyt dużej powierzchni, powiedzmy 30-40 metrów kwadratowych, zużywa się ich co najmniej kilkanaście, a bywa że i więcej. Częsta wymiana ostrza co kilka metrów cięcia, a nawet częściej przy bardzo twardych lub grubszych panelach (np. o grubości 5-6mm), zapewnia czystą, precyzyjną linię nacięcia, co jest kluczowe dla łatwego i czystego złamania. Wystarczy jedno pęknięte ostrze lub brak zapasu, a praca staje w miejscu, albo co gorsza, psujemy materiał.

Zobacz także: Jakie panele winylowe wybrać

Do precyzyjnego nacinania niezbędna jest również solidna metalowa prowadnica. Linijka czy zwykła deska nie sprawdzą się najlepiej, ostrze noża ma tendencję do wchodzenia w miększe materiały, co natychmiast skutkuje krzywym cięciem. Kawałek profila aluminiowego, kątownika stalowego lub specjalistyczna listwa tnąca zapewnia stabilne oparcie dla ostrza na całej długości nacięcia. Przykładem z budowy: widziałem, jak pewien stolarz używał resztki stalowej kątownicy od regału, idealnie prostej i ciężkiej – prowizorka, która zadziałała genialnie. Po przyłożeniu prowadnicy mocno dociskamy ją do panelu jedną ręką, a drugą, pewnym ruchem, prowadzimy nóż wzdłuż krawędzi prowadnicy. Siła nacisku jest ważna, ale ważniejsze jest powtarzanie nacięcia.

Standardowy panel winylowy SPC (Stone Plastic Composite) czy WPC (Wood Plastic Composite) o grubości 4-6 mm zazwyczaj wymaga 2-3 solidnych nacięć tym samym ruchem. Pierwsze nacięcie delikatnie rysuje powierzchnię, drugie zagłębia się w materiał, a trzecie (lub kolejne, zależnie od grubości i twardości panelu) pozwala na tyle osłabić strukturę panelu, by łatwo można było go przełamać. Nie ma sensu wciskać ostrza na siłę do samego spodu – to tylko utrudni prowadzenie i zwiększy ryzyko złamania ostrza. Nacinamy od strony wierzchniej, czyli "ładnej" strony panelu.

Po wykonaniu odpowiedniej liczby nacięć, panel należy umieścić na stabilnej powierzchni (np. na podłodze) w taki sposób, aby linia nacięcia znalazła się tuż przy krawędzi stołu warsztatowego, innej deski, a nawet naszego kolana, jeśli robimy to na klęczkach. Jedną część panelu mocno dociskamy do powierzchni, a drugą, wystającą, zdecydowanym ruchem łamiemy w dół. Jeśli nacięcie było wystarczająco głębokie i proste, panel przełamie się idealnie wzdłuż linii cięcia. Jeśli panel nie łamie się czysto, krawędź jest poszarpana lub materiał stawia duży opór, oznacza to, że nacięcia były zbyt płytkie lub ostrze było tępe. Wtedy lepiej wrócić i dociąć panel w innym miejscu po ponownym naostrzeniu lub wymianie ostrza i pogłębieniu nacięcia.

Zobacz także: Jak kłaść panele winylowe na stare płytki

Zaletą metody naciśnięcia i łamania jest przede wszystkim jej bezpyłowość i cicha praca. Możemy pracować wieczorem, bez hałasu, nie przeszkadzając sąsiadom. Brak pyłu winylowego, który bywa dość kłopotliwy i może zawierać nieprzyjemne składniki, to ogromny plus, zwłaszcza przy pracach w zamieszkanych już pomieszczeniach. Szybkość cięcia pojedynczego, prostego odcinka nożem, gdy już opanujemy technikę, jest porównywalna, a czasem nawet szybsza niż wyjmowanie i przygotowywanie narzędzi elektrycznych. To sprawia, że nóż techniczny jest idealny do szybkich, pojedynczych docinek na końcu rzędu. Z własnego doświadczenia dodam, że pierwsze 10-20 cięć może być krzywych i frustrujących, ale później nabiera się "czucia" i ręka staje się pewniejsza, a cięcia równie precyzyjne, jak te wykonane droższym sprzętem.

Co więcej, uniwersalne do cięcia oraz wymienne ostrza techniczne mają zastosowanie wszędzie tam, gdzie pojawia się potrzeba docinania materiałów lub otwierania zabezpieczeń. Doskonale radzą sobie z do cięcia folii, taśmy, kartonu, papieru oraz specjalistycznych włókien chemicznych i szklanych używanych np. do pakowania materiałów budowlanych. A zatem nóż techniczny przydadzą się także po zakończonym montażu paneli. Stanowi to dodatkowe uzasadnienie dla jego zakupu. To małe, poręczne narzędzie, które zmieści się w kieszeni spodni roboczych, gotowe do użycia w każdej chwili, bez konieczności podłączania do prądu czy szukania przedłużacza. Pamiętajmy jednak, że metoda naciśnięcia i łamania nożem technicznym sprawdza się wyłącznie przy cięciach prostych, prostopadłych do długości panelu lub wzdłuż niego.

Próba wycięcia łuku lub otworu pod rurę tą metodą skazana jest na porażkę i doprowadzi jedynie do zniszczenia panelu. Nóż techniczny, mimo całej swojej prostoty i skuteczności w prostych zadaniach, ma swoje wyraźne ograniczenia w zastosowaniu. Wymaga też pewnej siły w dłoni i precyzyjnego oka. Czasami można naciąć panel na całej długości (np. wzdłuż dłuższego boku), co może wymagać wielu przejść ostrzem. Wówczas kluczowe jest utrzymanie noża w tej samej linii przez cały proces. Pomocna może być specjalna stopka prowadząca do noża, jeśli chcemy precyzyjnie dociąć panel np. do 2 cm szerokości. Pamiętajmy o pracy na stabilnej, twardej powierzchni i o odpowiednim zabezpieczeniu dłoni przed przypadkowym skaleczeniem – ostre ostrza tną skórę równie łatwo, co winyl.

Cięcie paneli winylowych wyrzynarką

Gdy proste linie cięcia przestają być wystarczające, a układ podłogi zmusza nas do kreatywnych rozwiązań wokół przeszkód architektonicznych czy instalacji, do akcji wkracza wyrzynarka. To przydatne narzędzie, które również doskonale sprawdzi się do docinania paneli, a jej główną zaletą jest wszechstronność kształtów, jakie potrafi uzyskać. Do cięcia paneli wyrzynarka sprawdza się bardzo dobrze, jeśli tylko operator potrafi ją prowadzić prosto – co, trzeba przyznać, bywa prawdziwym wyzwaniem dla początkujących. Z pomocą wyrzynarki można wycinać nawet bardziej skomplikowane wzory, co jest nieosiągalne dla noża technicznego czy nawet pilarki tarczowej. Promień ostrza brzeszczotu jest niewielka i pozwala na płynne zmiany kierunku obróbki panela winylowego.

Ta sama cecha, która umożliwia precyzyjne cięcie po łuku, staje się jednak problemem, kiedy nie ma się doświadczenia. Zbyt lekkie prowadzenie sprawia, że łatwo można odejść od wstępnie wyznaczonej linii obróbki. Panel winylowy, zwłaszcza te cieńsze, nie stawia tak dużego oporu, jak drewno czy grubsze materiały, co paradoksalnie utrudnia prowadzenie wyrzynarki po prostej. Narzędzie może zacząć "pływać" na powierzchni panelu. Aby temu zaradzić, można zastosować prowadnicę, którą prowadzimy stopę wyrzynarki, jednak w przypadku paneli winylowych rzadko spotyka się specjalistyczne prowadnice dedykowane do cięć wzdłużnych, zazwyczaj korzysta się z prowizorycznych rozwiązań, np. przymocowanej listwy.

Wybór odpowiedniego brzeszczotu jest kluczowy dla uzyskania czystego cięcia. Brzeszczoty do drewna z dużymi zębami będą rwały i strzępiły krawędź winylu, a nawet mogą powodować nagrzewanie się materiału i topienie. Zaleca się stosowanie brzeszczotów do metalu lub plastiku o drobnych zębach. Z mojego doświadczenia wynika, że brzeszczot o drobnych, skierowanych w dół zębach (często oznaczane jako "clean cut") minimalizuje odpryski na górnej stronie panelu. Trzeba jednak pamiętać, że tego typu brzeszczoty tną wolniej. Warto też eksperymentować z prędkością posuwu wyrzynarki (jeśli narzędzie ma regulację) – zbyt szybki posuw może przegrzać winyl, zbyt wolny z kolei spowolni pracę.

Praca z wyrzynarką generuje pył i wióry, choć zazwyczaj mniej intensywnie niż pilarka tarczowa. Dobrze jest podłączyć wyrzynarkę do odkurzacza warsztatowego, jeśli narzędzie posiada taką możliwość. Pomaga to nie tylko w utrzymaniu czystości, ale również w lepszej widoczności linii cięcia. Winylowy pył może być irytujący, przykleja się do wszystkiego, więc czyste środowisko pracy jest ważne. Oprócz pyłu, wyrzynarka jest narzędziem dość głośnym, więc niezbędne jest stosowanie ochrony słuchu. Ochrona wzroku to standard przy wszelkich pracach z elektronarzędziami, wióry lecące z brzeszczotu potrafią być bolesne i niebezpieczne dla oczu.

Jeśli chodzi o cenę, wyrzynarki są stosunkowo tanie i dość uniwersalne, co sprawia, że wiele osób już je posiada w swoim domowym warsztacie. Koszt prostego modelu może wynosić od około 200-300 złotych, za bardziej zaawansowane, markowe modele trzeba zapłacić nawet 700-800 złotych lub więcej. To inwestycja znacznie większa niż nóż techniczny, ale też narzędzie, które ma szersze zastosowanie w gospodarstwie domowym – przycinanie blatów, płyt meblowych, tworzenie różnych elementów dekoracyjnych. Z drugiej strony, jeśli ktoś kupuje wyrzynarkę tylko do paneli winylowych i nie planuje innych prac, pojawia się pytanie: czy nadal jest to dodatkowe urządzenie w domu, które nie wiadomo czy kiedyś jeszcze się przyda?

Wyrzynarka doskonale sprawdza się przy wycinaniu otworów, np. pod rury centralnego ogrzewania, rury kanalizacyjne czy słupki balustrady. Na panelu rysujemy pożądany kształt (np. kółko lub owal), a następnie wprowadzamy brzeszczot do materiału w wykonanym wcześniej otworze (lub wiercimy niewielki otwór wiertłem, aby zacząć cięcie). Płynne ruchy wzdłuż narysowanej linii pozwalają uzyskać pożądany kształt. Przy wycinaniu otworów ważne jest, aby panel był dobrze podparty na całej swojej powierzchni, tak by nie drgał podczas cięcia – drgania utrudniają prowadzenie i mogą prowadzić do uszkodzenia panelu lub wykrzywienia brzeszczotu.

Przy cięciu prostych linii wyrzynarką można posłużyć się wspomnianą prowadnicą. Prostą listwę, np. drewnianą lub aluminiową, można przykręcić lub przykleić taśmą dwustronną do panelu równolegle do linii cięcia w odpowiedniej odległości, uwzględniającej szerokość stopy wyrzynarki. Prowadząc stopę narzędzia wzdłuż tej listwy, uzyskamy prostsze cięcie niż "z ręki". Nie będzie to precyzja pilarki stołowej, ale znacznie poprawi efekt końcowy przy dłuższych prostych odcinkach. Metoda ta wymaga jednak dokładnego pomiaru odległości między krawędzią listwy a linią cięcia. Trzeba pamiętać, że stopa wyrzynarki może rysować powierzchnię panela, zwłaszcza na warstwie wierzchniej, która jest delikatniejsza. Warto zastosować np. taśmę malarską na spodzie stopy wyrzynarki lub na panelu w miejscu jej styku.

Pewnym problemem może być nagrzewanie się winylu. Niektóre brzeszczoty lub zbyt szybki posuw mogą powodować topienie materiału wzdłuż linii cięcia. Topiący się winyl przylepia się do brzeszczotu, zmniejszając jego skuteczność i prowadząc do nierównego cięcia. Można próbować zwalniać posuw, stosować brzeszczoty z węglika spiekanego lub te przeznaczone typowo do tworzyw sztucznych, które generują mniej ciepła. Czasami lekkie zwilżenie linii cięcia wodą (o ile producent paneli dopuszcza taką metodę) może pomóc w chłodzeniu, ale jest to ryzykowne i zazwyczaj niezalecane. Najbezpieczniejszym podejściem jest stosowanie odpowiedniego brzeszczotu, kontrolowanie prędkości posuwu i unikanie przegrzewania narzędzia.

Cięcie paneli winylowych pilarką tarczową

Kiedy priorytetem jest nie tylko szybkość i efektywność, ale przede wszystkim najwyższa możliwa precyzja prostych cięć i możliwość obróbki pod kątem, do gry wchodzi pilarka tarczowa. To narzędzie o znacznie szersze zastosowanie niż tylko podłogi winylowe, więc każdy majsterkowicz powinien się w niego zaopatrzyć. Posiadając pilarkę, zarówno ręczna, jak i stołowa, poradzi sobie z cięciem świetnie. Jednak, co tu dużo mówić, modelach stołowych tnie się najłatwiej, ponieważ łatwo wyznaczymy linię cięcia i powtórzymy ją wielokrotnie z identyczną precyzją. Pilarka tarczowa, zwłaszcza ta stołowa, to narzędzie dla profesjonalistów lub ambitnych amatorów, ceniących sobie perfekcyjny efekt końcowy. Jej stół podawczy i możliwość ustawienia kątów cięcia dają olbrzymie możliwości i pozwalają nawet bez wielkiego doświadczenia wykonać trudne projekty, np. ułożenie paneli w jodełkę czy z frezem po obwodzie.

Przy użyciu pilarki tarczowej ręcznej, aby osiągnąć wysoką precyzję, kluczowe jest zastosowanie szyny prowadzącej. Możemy dokupić do pilarki szynę, która znacznie ułatwia pracę i pozwoli na wykonanie precyzyjnego cięcia na całej długości panelu, bez ryzyka zejścia z linii. Koszt takiej szyny to dodatkowe kilkaset złotych, ale znacząco podnosi jakość pracy z pilarką ręczną, zbliżając ją precyzją do pilarki stołowej. Niestety, pilarki tarczowe to narzędzia, które generują bardzo dużo pyłu, zwłaszcza podczas cięcia paneli winylowych. Subtelny pył z tworzywa sztucznego unosi się w powietrzu i osiada wszędzie. System odsysania pyłu podłączony do pilarki (o ile narzędzie jest w niego wyposażone) i wydajny odkurzacz przemysłowy są absolutnie niezbędne do pracy w pomieszczeniach zamkniętych. Brak odsysania sprawi, że całe pomieszczenie i my sami zostaniemy dosłownie obsypani białym nalotem po kilku cięciach.

Wybór odpowiedniej tarczy tnącej jest równie istotny, co w przypadku brzeszczotów do wyrzynarki. Tarcza do drewna z małą liczbą zębów nie sprawdzi się najlepiej, będzie rwać materiał. Do cięcia paneli winylowych (i generalnie tworzyw sztucznych czy cienkich materiałów drewnopochodnych) zaleca się tarcze z dużą liczbą drobnych zębów. Tarcze dedykowane do cięcia laminatu, paneli podłogowych czy plastików, często z zębami z węglika spiekanego, minimalizują ryzyko odprysków i dają czystszą krawędź cięcia. W przypadku paneli winylowych tarcze o średnicy 160-190 mm i liczbie zębów w okolicach 60-80 są dobrym punktem wyjścia. Zbyt duża średnica tarczy w stosunku do grubości panela może powodować nadmierne nagrzewanie. Z mojego doświadczenia – używanie tarczy z węglikiem spiekanym do paneli laminowanych sprawdzało się też dobrze przy grubym winylu.

Tu jednak zdać sobie sprawę z kilku ograniczeń. Pierwsze, są to narzędzia dość drogie. Podstawowa pilarka ręczna to koszt 300-1000 zł, dobra pilarka stołowa z sensowną mocą i precyzją zaczyna się od 800-1000 zł i może sięgać kilku tysięcy złotych. Do tego dochodzi koszt szyny prowadzącej (kilkaset złotych) oraz dedykowane tarcze (kilkadziesiąt do ponad stu złotych za sztukę). To inwestycja, która ma sens, jeśli planujemy często korzystać z tego typu narzędzi. Drugie – zajmują dużo miejsca, zwłaszcza modele stołowe, które potrafią być spore i ciężkie. Trudno postawić taką maszynę w małym mieszkaniu na czas remontu. Pilarka ręczna jest poręczniejsza, ale nadal wymaga przestrzeni do pracy i przechowywania. Po trzecie, służą do wycinania prostych kształtów. Pilarka tarczowa to narzędzie stworzone do prostych cięć wzdłuż lub w poprzek materiału oraz cięć pod kątem, ale zapomnijmy o wycinaniu nią łuków czy okrągłych otworów.

Pilarka tarczowa, szczególnie stołowa, pozwala na niezwykle precyzyjne docięcie panelu na żądaną szerokość, np. do szerokości szczeliny dylatacyjnej (często 8-10 mm) czy do listwy przypodłogowej. Ustawienie przykładnicy w pilarce stołowej pozwala na powtarzalne cięcia wielu paneli do tej samej szerokości, co jest kluczowe przy estetycznym wykończeniu podłogi. Możliwość cięcia pod kątem od 0 do 45, a czasem nawet 60 stopni, jest nieoceniona przy układaniu paneli w skośnych pomieszczeniach lub przy tworzeniu bardziej skomplikowanych wzorów układania. Przykładowo, jeśli układamy panele winylowe w popularny ostatnio wzór jodełki, potrzebujemy bardzo precyzyjnych cięć pod kątem 45 stopni. Pilarka stołowa z odpowiednią prowadnicą do cięć kątowych poradzi sobie z tym zadaniem wzorowo, gwarantując powtarzalność i idealne dopasowanie elementów.

Bezpieczeństwo pracy z pilarką tarczową jest niezwykle ważne ze względu na wysoką prędkość obrotową tarczy i jej ostrą krawędź. Zawsze używajmy okularów ochronnych i rękawic roboczych (choć przy podawaniu materiału do pilarki stołowej rękawice mogą stanowić dodatkowe ryzyko wciągnięcia w mechanizm – tu należy zachować szczególną ostrożność lub ich unikać). Wyciszające słuchawki są koniecznością, poziom hałasu generowanego przez pracującą pilarkę przekracza normy bezpieczne dla słuchu. Zawsze sprawdzajmy, czy tarcza jest odpowiednio zamocowana, a osłona tarczy działa poprawnie. Unikajmy cięcia materiałów, które są niestabilne lub mogą się klinować w tarczy. Pamiętajmy, że panele winylowe, będąc stosunkowo cienkie, mogą wymagać podparcia na całej długości, zwłaszcza przy cięciu pilarką ręczną bez szyny, aby zapobiec wyginaniu i drganiom. Pilarka tarczowa to potężne narzędzie, które w doświadczonych rękach gwarantuje doskonałe efekty, ale wymaga szacunku i przestrzegania zasad bezpieczeństwa. Docinanie ostatnich rzędów czy wąskich pasków przy ścianie pilarką ręczną, choć możliwe, bywa niewygodne i mniej precyzyjne niż na stole. Na budowach często stosuje się pilarkę ręczną z prowadnicą do cięcia paneli w miejscu montażu, co minimalizuje bieganie do stacjonarnej maszyny.

Narzędzia, których należy unikać przy cięciu paneli winylowych

W świecie narzędzi majsterkowicza istnieje zasada, że prawie każdym narzędziem tnącym można przeciąć prawie każdy materiał – kwestia tylko jakości i estetyki uzyskanej krawędzi, bezpieczeństwa pracy oraz, co nie mniej ważne, stanu samego narzędzia po takim "eksperymencie". I choć intuicja podpowiada, że skoro coś tnie metal i beton, poradzi sobie też z panelem winylowym, istnieją narzędzia, których należy unikać przy cięciu paneli winylowych jak ognia. Przede wszystkim na liście tych narzędzi ląduje szlifierka kątowa, popularnie zwana "kątówką". Zaskakująco wiele osób uważa, że szlifierki nadają się do cięcia paneli winylowych. Ich argumentacja zazwyczaj sprowadza się do stwierdzenia, że odpowiednio dobierając tarcze szlifierką można ciąć prawie każdy materiał.

Teoretycznie mają rację, technicznie jest możliwe rozdzielenie panelu winylowego za pomocą szlifierki kątowej, na przykład z cienką tarczą do metalu lub uniwersalną do cięcia. Problem polega na konsekwencjach takiego cięcia. Materiał winylowy, będąc termoplastem, reaguje na wysoką temperaturę generowaną przez szybko obracającą się tarczę tnącą. Zamiast czystego cięcia, winyl zaczyna się topić. Oznacza to nie tylko okropny zapach palonego plastiku i wydzielanie potencjalnie szkodliwych oparów, ale przede wszystkim zniszczenie krawędzi panelu. Krawędź cięcia staje się stopiona, postrzępiona, lepka od roztopionego materiału. Taka krawędź nie nadaje się do połączenia z innym panelem, system zamków (klik) ulegnie uszkodzeniu przez wysoką temperaturę, a widoczna krawędź będzie wyglądała po prostu fatalnie. Dodatkowo, panel wzdłuż linii cięcia może się odkształcić termicznie, stając się falisty.

Kolejnym, i równie ważnym argumentem przeciwko używaniu szlifierki kątowej, jest brak możliwości precyzyjnego prowadzenia. Szlifierka kątowa, mimo zastosowania jakiejś prowadnicy (co i tak jest trudne i niebezpieczne), z natury rzeczy nie zapewnia równej, prostej linii cięcia, jaką możemy uzyskać piłą tarczową czy nawet nożem technicznym z dobrą prowadnicą. Krawędź będzie pofalowana i nierówna, co uniemożliwi estetyczne i szczelne połączenie paneli. Pamiętać trzeba, że linia cięcia nigdy nie będzie idealnie równa, ale w przypadku szlifierki będzie to linia wręcz zygzakowata i poszarpana, nieakceptowalna przy montażu paneli podłogowych. Czasami próbowałem użyć kątówki "na szybko" do przecięcia czegoś nietypowego na budowie, ale efekt zawsze był daleki od akceptacji, zwłaszcza przy materiałach delikatnych lub topiących się.

Warto również zwrócić uwagę na bezpieczeństwo. Szlifierki kątowe to narzędzia o dużej mocy i obrotach, niosące wysokie ryzyko wypadku, zwłaszcza przy cięciu cienkich i wiotkich materiałów jak panele winylowe. Panel może się podnieść, zakleszczyć w tarczy, zostać wyrwany z rąk, a narzędzie może rykoszetować w kierunku operatora. Poziom hałasu i generowanego pyłu jest ogromny – winylowy pył zmieszany z roztopionymi drobinami plastiku. Bez odpowiedniego zabezpieczenia oczu i dróg oddechowych, a także słuchu, praca ze szlifierką kątową jest po prostu nieodpowiedzialna. Tym wielkość tarczy szlifierki sprawia, że raczej nie sprawdzi się przy wycinaniu nawet prostych, krótkich odcinków precyzyjnie do wymiaru. Duża tarcza (typowo 115 mm lub 125 mm do małych szlifierek) jest nieporęczna do precyzyjnego docinania niewielkich elementów.

Podsumowując kwestię szlifierki kątowej – jest to narzędzie całkowicie nieodpowiednie do cięcia paneli winylowych z powodu przegrzewania materiału, fatalnej jakości krawędzi cięcia i wysokiego ryzyka uszkodzenia panelu lub doznania obrażeń. Krawędź stopionego winylu praktycznie uniemożliwia prawidłowe zamontowanie panela w systemie klik, ponieważ plastik może zalepić wpusty i pióra. Zamiast zaoszczędzić czas czy wysiłek, użycie szlifierki kątowej doprowadzi najpewniej do zniszczenia drogiego materiału i frustracji. Lepiej zainwestować w najprostszy nóż techniczny lub pożyczyć wyrzynarkę od sąsiada niż ryzykować katastrofę ze szlifierką.

Innymi narzędziami, których użycie przy docinania paneli winylowych jest wysoce niewskazane, są np. piły ręczne o zbyt dużych i agresywnych zębach, przeznaczone np. do cięcia drewna budowlanego. Taka piła będzie rwała i kruszyła winyl, dając nierówną i postrzępioną krawędź. Panele winylowe wymagają cięć z minimalną ilością wiórów i gładką krawędzią. Podobnie nożyczki, nawet te do cięcia blachy, nie są dobrym pomysłem, chyba że mówimy o bardzo cienkim, elastycznym winylu w rolce, a nie sztywnych panelach z rdzeniem SPC czy WPC. Nożyczki będą miażdżyły i deformowały krawędź cięcia sztywnych paneli. Zawsze dobierajmy narzędzie odpowiednie do rodzaju materiału i oczekiwanej precyzji – dla paneli winylowych są to nóż techniczny (dla prostych cięć), wyrzynarka (dla krzywych) lub pilarka tarczowa (dla najdokładniejszych prostych cięć).